ترجمه ابيات - بگو ابن ملجم را ، در حالى كه مقدرات غلبه كننده است ، واى بر تو كه اركان اسلام را خراب نمودى ، برترين آنان را كه باپاى خود راه ميروند ( يعنى بشر ) و نخستين كسى را كه ايمان آورده و اسلام را كيش خود قرار داد كشتى و آنكه داناترين مردم بوده به قرآن و به آنچه پيغمبر آئين و شريعت قرار داد داماد پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سرور ما ، و ياور پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله ، آنكه مناقبش بعالميان مورد برهان است ، آنكه مقام و منزلت او نسبت به پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله برغم حسودش همانند جايگاه هارون از موسى بن عمران است ، آنكه در نبرد شمشيرى برنده و حساس و در برابر اقران ( شجاعان ) بمانند شيرى بود ، من به ياد آوردم كشندهء او را در حالى كه اشك چشمانم جارى است گفتم : منزه است پروردگار خلق بمنتهاى منزّهى ، من گمان ندارم كشندهء او از بشر بوده كه از روز بازگشت ترسان باشد ، بلكه شيطانى بوده است ( سرتاسر وجود او غرق در گمراهى و پليدى ) آنكه در ميان شقىترين قبيله مراد است هنگاميكه قبائل بشمار آيند و در نزد خداوند و در ميزان عدل او زيانكارترين مردم است ، بمانند پى كننده ناقهء نخستين ، كه بر قوم ثمود در سرزمين « حجر » خسران و زيان بار آورد - آن جناب ( على عليه السّلام ) بمردم زمان به زمان خبر ميداد قبل از مرگ خود ، كه به زودى محاسن او را ( كشنده اش با خون مقدسش ) رنگ خواهد نمود ! ! پس خداى از او نگذرد جنايتى را كه متحمل شد ، و قبر عمران و حطان را سيراب نگرداند ، به علت سخن او دربارهء پليديكه مرتكب جنايت شد و رسيد به او ( على عليه السّلام ) آنچه رسيد از راه ظلم و دشمنى : كه شگفت از ضربتى كه از پرهيزكارى ( چون ابن ملجم ! ) صادر گشت كه اراده نكرد به آن ضربت مگر اينكه بخشنودى خداوند نائل آيد ( نه چنين است ) - بلكه ضربتى بود از گمراهى كه او را در شرارهء آتش دوزخ افكند و به زودى بدان سبب گرفتار خشم الهى خواهد شد ، گوئى او با اين ضربت اراده نكرد مگر اينكه در آتش عذاب دائمى بسوزد . زيادتى چاپ دوم : [ ابن حجر در جلد 3 « الاصابه » صفحهء 179 صاحب ابيات